An Aotrou,

Te eo a ro sklêrijenn en hon teñvalijenn,
Te eo a gomz dreomp e karantez ha peoc’h.

Aotrou, ni a gomz ganit,
ha Te a gas anezhañ deomp en-dro,
mil gwech.

Te a gar ac’hanomp evel ma’z omp,
Eus an daoulagad ouzh an daoulagad.
Te a zilez diouzhimp ar boan hag ar glac’har,
ha Te a vev en hon c’halonoù.

A tamm ha tamm,
ni a zeu asambles en da c’hwezh ha da frec’h.

Te eo a ro fiziañs deomp.
Te eo a ro karantez deomp.
Te eo a ro spi deomp.
Te eo a ro c’hoant gouzout deomp.

Eus ar penn kentañ betek an diwezh,
ni eo da vugale,
leun a c’hlanedigezh ha diskrim,
a wannder hag a gaerder.

Ni a zo frank — evel Te.

A-wezhioù Te a zeu evel ar Zalver en hon ezhomm,
ha gwezhioù all evel Te da-unan.

Te a vev en hon amzerioù,
evel ma out bet mil bloaz zo.

Ni a zo ur prenestr digor war da sked.
Setu ni — ha setu Te.

AMEN.